Kinderopvang

Dank, voorzitter. Iedereen wil dat ouders hun kinderen goed kunnen opvoeden, dat ouders kunnen werken als zij dat willen en dat ze niet vastlopen in een wirwar van regels. Toch is dat precies wat er nu gebeurt. Het huidige systeem voor kinderopvangtoeslag is nodeloos complex. Ouders dienen voor de toeslag eerst een aanvraag in, geven vervolgens wijzigingen door, moeten zodoende voorkomen dat ze moeten terugbetalen en tot slot moeten ze hopen dat alles goed gaat. We hebben allemaal gezien wat er gebeurt als ouders vastlopen in het toeslagenoerwoud dat is gecreëerd door een bemoeizuchtige overheid. Daarom begrijpt DNA dat het kabinet het systeem wil vereenvoudigen. Dat is terecht. Wij vinden echt dat eerst de fundamentele vraag moet worden gesteld: waarom hebben we überhaupt al die toeslagen? Werkende Nederlanders dragen namelijk een groot deel van hun inkomen af in de vorm van belastingen. Vervolgens krijgen ze via allerlei regelingen een deel van hun reeds afgedragen belastingen terug. Dat zorgt voor een duur, ingewikkeld en bureaucratisch systeem. DNA gelooft dat mensen in de eerste plaats zelf moeten kunnen beschikken over het geld dat zij zélf verdienen. Als werkenden meer van hun loon overhouden, zouden zij minder afhankelijk zijn van toeslagen en kunnen deze gezinnen zelf de keuzes maken die bij hun situatie passen. Ook de kosten voor de kinderopvang verdienen aandacht. Jaarlijks gaat er bijna 6 miljard euro naar de kinderopvangtoeslag. Dat is een enorm bedrag. Wat gebeurt er eigenlijk precies met die miljarden? Waar gaat het geld naartoe? Wat levert het de maatschappij op? Tegelijkertijd zien we dat de kosten van kinderopvang blijven stijgen en hogere kosten betekenen meer subsidie. Meer subsidie betekent niet automatisch lagere kosten of meer efficiëntie. Hoe dan ook, de rekening wordt uiteindelijk neergelegd bij de werkende belastingbetaler. Daarom moeten we kritisch kijken naar de vraag of meer en meer belastinggeld daadwerkelijk leidt tot betere en betaalbare kinderopvang. Voorzitter. DNA vindt daarnaast dat ouders keuzevrijheid moeten hebben. In Nederland lijkt het soms alsof beide ouders zo veel mogelijk moeten werken en dat kinderen zo veel mogelijk naar de opvang moeten. Maar niet ieder gezin wil dat en het is ook nergens voor nodig, wat ons betreft. Sommige ouders kiezen er namelijk ook voor om juist meer thuis te zijn en tijd met hun kinderen door te brengen. Anderen kiezen juist voor meer opvang. Wat DNA betreft, zijn beide keuzes legitiem en moet de hoogte van de belasting niet bepalend zijn in deze keuze. De overheid moet gezinnen niet in een bepaalde richting sturen. Gezinnen weten zelf wat het beste voor hen is. De overheid moet daarom gezinnen de ruimte geven om zelf te bepalen wat het beste is voor hun kinderen. Dit betekent niet dat wij de kinderopvangtoeslag morgen willen afschaffen. Integendeel, er zijn namelijk gezinnen die deze ondersteuning hard nodig hebben. Zonder deze ondersteuning komen zij in financiële problemen. Voor die groep moet een vangnet blijven bestaan. Onze stip op de horizon is heel helder, denk ik: gezinnen moeten minder afhankelijk worden van allerlei toeslagen en daarvoor moet de belasting op inkomen drastisch afnemen. Werken moet lonen. Dat leidt tot minder bureaucratie en meer keuzevrijheid voor gezinnen. Zo komen zij tot de beste keuze voor hun eigen gezin. Uiteindelijk is de beste vorm van inkomensondersteuning dat mensen hun eigen salaris mogen behouden en met hun eigen geld de beste keuzes maken. Tot zover.