de sluiting van twee zorgvilla's van ExpertCare

Voorzitter. Ouders zitten erdoorheen. De zorg dragen voor een kind met een beperking is ongelofelijk zwaar. Ik wil alle ouders die een kind met een beperking hebben — een deel van die ouders heeft nu extra zorg vanwege de sluiting van ExpertCare — enorm veel sterkte wensen. Ik ben net als de collega's ontzettend boos hierover. Ik ben boos op dit besluit en op directies van zorgbedrijven, in dit geval miljoenenbedrijf B. Braun, die winst belangrijker vinden dan de levens van deze kinderen. Maar ik ben ook boos omdat we een zorgsysteem hebben dat het kennelijk toelaat dat ouders dag in, dag uit moeten vechten om de noodzakelijke hulp te krijgen voor hun kind. Al maanden slaan zij alarm. Dat doen zij niet alleen bij ons, maar ook in de media, bij zorgverzekeraars, bij zorgkantoren, bij de inspectie, de IGJ, bij VWS en bij de NZa. Ze waarschuwen keer op keer. Ze zeggen: er moet ingegrepen worden, want ExpertCare en B. Braun houden zich niet aan afspraken; ze bedonderen de boel en onze kinderen zitten straks zonder zorg. Precies dát nachtmerriescenario werd werkelijkheid. Het is werkelijk schaamteloos hoe deze gezinnen zijn behandeld door ExpertCare. Het is ook de vraag wie hier verantwoordelijk is, want iedereen wijst naar elkaar. De minister zei in het vragenuur tegen mij: ik heb niet de toezegging gedaan dat er een passende oplossing zou komen. Dat zou ExpertCare zijn geweest. Mevrouw Dobbe haalde net een aantal juiste citaten aan en die hebben wij ook opgezocht, dus ik vraag graag aan de minister om opheldering. Maar ik wil haar ook vragen welke consequenties er zijn als een zorgaanbieder gemaakte afspraken niet nakomt. Waarom zijn bestuurders niet geschorst en vervangen door een onafhankelijk bestuurder of bewindvoerder? Waarom zijn er geen dwangsommen opgelegd? Welk gedrag moet een bedrijf laten zien voordat er wél ingegrepen kan worden? Mevrouw Dobbe stelde net ook al terechte vragen over de bestuursdwang. De situatie legt ook een fundamenteler probleem bloot, want blijkbaar zijn de mogelijkheden voor de overheid om in te grijpen beperkt of gebeurt het niet, om welke reden dan ook, zelfs als letterlijk de levens van kinderen in gevaar komen. Maar hoe verhoudt dit zich dan tot de zorgplicht? Dit is geen vrijblijvende inspanningsverplichting; het is een wettelijke taak. Wie is er uiteindelijk aanspreekbaar op die zorgplicht? Is dat ExpertCare, zijn dat de zorgverzekeraars of is dat toch de overheid? Graag een reactie. Bovendien is er onduidelijkheid over de opdracht aan de intermediair. Is dat alleen het faciliteren van de sluiting, of is dat ook het zorgen dat de zorg gecontinueerd wordt, bijvoorbeeld via een overname? Wij horen namelijk dat er partijen zijn die de zorg op die locaties willen overnemen. Dan is het belangrijk dat zij daarbij geholpen worden. Gaat die intermediair dat doen? We horen ook dat ExpertCare dit proces dwarszit. Welke mogelijkheid heeft de minister om hen te dwingen hieraan mee te werken? Voorzitter. Voor nu willen ouders maar één ding weten: kan de minister garanderen dat er voor elk kind een passende oplossing komt? En dan niet over zes maanden of aan de andere kant van het land, maar nu. Ik hoorde daarover meerdere vragen. Daar sluit ik mij graag bij aan. Ik hoor ook dat er zelfs wordt gedacht aan plaatsingen bij volwassenhospices of in de ggz. Klopt dat, vraag ik de minister, want dat lijkt me toch niet te bedoeling. Het opruimen van deze puinhoop kost ook heel veel geld. Kunnen die kosten worden verhaald op ExpertCare of B. Braun? Kunnen ouders, die zo veel extra kosten hebben door deze gang van zaken, die kosten gaan verhalen? Voorzitter. Dan sluit ik af met de toekomst. De zorg voor deze kinderen staat sowieso enorm onder druk. Hoe gaat de minister voorkomen dat commerciële, soms buitenlandse bedrijven opnieuw zo'n essentiële positie kunnen innemen in de zorg voor kinderen die ernstig ziek zijn, om die vervolgens te laten vallen? Hoe ziet zij de toekomst van deze vormen van complexe respijtzorg eigenlijk voor zich? Ziet zij dat tarieven eigenlijk niet kostendekkend zijn en dat er een gebrek is aan plekken die hun deze zorg bieden? Het draait uiteindelijk maar om één ding: deze kinderen mogen nooit de prijs betalen voor wanbestuur. Daar moeten wij vandaag duidelijke keuzes in maken.