Vreemdelingen- en asielbeleid

Dank. Uiteraard begin ik ook bij deze zomer. Toen vielen mij twee dingen op, of eigenlijk drie. Het was warm, maar als het gaat om asiel en migratie, was het niet op de goede manier warm. In de eerste plaats ben ik in Ter Apel geweest, omdat daar de situatie ontstond dat het Rode Kruis zich dermate onveilig achtte dat het zijn werk daar niet meer kon voortzetten. Ik ben gaan kijken op welke manier het Rode Kruis dat nu wel doet. Ik vind het knap wat het daar doet. Maar let op, dat kan alleen omdat daar een heleboel particuliere beveiliging wordt neergezet. Laat dat even tot je doordringen. Daar is dus particuliere beveiliging nodig om mensen die hier heel graag willen blijven — althans, dat zeggen ze — veilig op te vangen. Dat is vrij bizar. Wat ik nog bizarder vond toen ik daar rondliep, is dat het heel duidelijk is dat dit veiligelanders zijn, zoals Marokkanen en Algerijnen. Syriërs zaten er ook tussen; dat is nog niet helemaal een veilig land. Ik begrijp dat niet. Ik begrijp niet waarom we al deze moeite doen voor mensen die niet het recht hebben en ook niet zullen hebben om hier te zijn. Dát is op dit moment de essentie van het probleem. Toen sprak ik met de ondernemers in Ter Apel. Dat heb ik vaker gedaan. Ik weet dat vele collega's hier dat ook doen. Als je het hebt over de rechtsstaat ... Ondernemers moeten zelf maatregelen nemen. Er zijn mensen in Ter Apel met noodknoppen, omdat het onveilig voor ze is. Let nog een keer op: dat is zo omdat andere mensen zeggen dat ze in de problemen zitten in hun eigen land. Dan zou je zeggen: ik dank God op mijn blote knieën dat ik in een ander land zo netjes word ontvangen. Maar nee, dan gaan ze een dorp terroriseren. Ik wil de minister vragen hoe het zit met het schadefonds voor die ondernemers. Het komt echt bij je binnen als je hoort wat die mensen meemaken. Mensen daar vertelden mij ook: weet u, meneer Ellian, er zijn allemaal weggetjes hier, grensovergangen; we kunnen daarnaartoe en dan ziet u dat ze gewoon vanuit Duitsland hiernaartoe komen lopen. Toen dacht ik wel: dit is toch eigenlijk wel van de gekke. Als je nu als Nederlander naar Duitsland wilt, is de kans aannemelijk dat je gecontroleerd wordt, maar andersom zetten wij niet de KMar op die plekken neer om te zeggen: goh, het loket in Nederland is even gesloten, dus u moet terug. Dit is wat andere landen wél doen. Waarom doen wij dit niet, zo vraag ik de minister. Als het zo duidelijk is en als omwonenden in Ter Apel en in de dorpjes daar kunnen vertellen hoe veiligelanders lopend Nederland in komen of met de auto worden afgezet, waarom zetten wij de KMar dan niet neer? Is de minister bereid om dit verscherpte toezicht in te stellen? Ik wil natuurlijk ook niet voorbijgaan aan de gebeurtenissen in Ceuta; ik hoop dat ik het goed uitspreek. Ik heb goed geluisterd naar hoe meneer Boomsma het uitspreekt. Ik vind het een beetje te makkelijk gaan, zeg ik in alle eerlijkheid tegen het kabinet. Ik zie net dat er openbare rapporten zijn van de inlichtingendiensten, dus niet van journalisten of zo. De Spaanse premier zegt: we wisten het allemaal nog niet. Dit kan niet op een continent waar we met elkaar een pact hebben afgesproken. Ik vind echt dat het kabinet Spanje moet aanspreken en moet zeggen: wat is het nou volgens jullie? We weten allemaal — meneer Boomsma zei het net en meneer Struijs ook — dat dit was georganiseerd vanuit Marokko. De politiestukken en de inlichtingenstukken wijzen daar ook op. Ik vind wel dat de Spaanse regering daarop moet worden aangesproken. Anders is het niet gek dat de Nederlandse burger denkt: Spanje kan maar gewoon een beetje laks doen, Marokko doet dit expres en wij zijn straks de dupe. Ik ben benieuwd hoe de minister daarnaar kijkt. Ik ben met name benieuwd of hij de Spanjaarden met zijn ambtsgenoten gaat aanspreken. Tot slot de rechterlijke uitspraak. Daar is veel over gezegd. Ja, wij moeten fatsoen betrachten naar de rechtspraak. Ze hebben een positie. Ik zeg gewoon wat ik vind als Kamerlid en als oud-advocaat. Deze uitspraak op deze manier … Laat ik het maar zeggen: ik vind die buiten de grenzen van de rechtsstaat gaan. Voor degenen die nu gaan opspringen: ik heb Wiarda gelezen. Ik heb het over de heteronome en de autonome manier van rechtsvinding. Wat zei de grote Wiarda? Dit is een mengvorm. "Als de wet onduidelijk is, mag de rechter interpreteren." Ik vraag aan iedereen die luistert: wat is er onduidelijk aan het interstatelijk vertrouwensbeginsel? Wat is daar onduidelijk aan? Dat vraag ik aan iedereen. Hier was maar één uitspraak mogelijk: de minister kan terugsturen naar Italië. Ik ben benieuwd hoe de minister hiernaar kijkt. Ik dank iedereen.