Initiatiefnota van het lid Dobbe over de zorg voor slachtoffers van seksueel geweld

Het eigen risico. Het kabinet stelt op basis van een eerdere proef dat dit geen zwaarwegende drempel is, vertelt de minister in haar reactie op deze nota. Maar dat onderzoek ging over mensen die de weg naar het CSG al hadden gevonden. Naar schatting meldt slechts 20% van de slachtoffers zich daar. We weten dus eigenlijk niet hoeveel mensen daadwerkelijk die zorg mijden of uitstellen. Is de minister het met mij eens dat wij bij zo'n precair onderwerp zo veel mogelijk barrières moeten wegnemen? En wil zij onderzoeken hoeveel slachtoffers vanwege de kosten geen of later hulp krijgen? Mijn vraag aan mevrouw Dobbe is vooral welke stappen volgens haar nodig zijn om deze zorg van het eigen risico uit te gaan zonderen. Ook steunen wij het voorstel om het zorgaanbod van het CSG structureel uit te breiden. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat maar 4% van de asielzoekers die seksueel geweld hebben meegemaakt, formele hulp durft te zoeken, tegenover 39% van de slachtoffers die wel informele hulp zoekt. Steungroepen, lotgenotencontact, ervaringsdeskundigen en sleutelpersonen kunnen juist die brug tussen beide vormen van hulp slaan, maar ze zijn vaak of tijdelijk of helemaal niet overal beschikbaar. Heeft de minister eerder succesvolle initiatieven in kaart gebracht? En wil zij deze structureel borgen in het aanbod van CSG's? Voorzitter. De wachttijden voor specialistische ggz zijn nog steeds ontzettend lang, waardoor trauma onnodig in stand kan blijven. Slachtoffers die specialistische ggz nodig hebben, mogen tijdens het wachten niet zonder hulp komen te zitten. Wil de minister daarom succesvolle steungroepen en laagdrempelige check-ins die ondersteuning bieden gedurende de wachttijd, structureel financieren zonder deze als vervanging van tijdige ggz-zorg te beschouwen? Tot slot, voorzitter, vrouwelijke genitale verminking. In april spraken we als Kamer met gynaecoloog dokter Kolkman. Zij heeft samen met de GGD, het sociaal domein en sleutelpersonen een succesvol nazorgspreekuur opgezet. De combinatie van medische expertise, een cultuursensitieve benadering en sleutelpersonen leidt tot effectieve en toegankelijke zorg. Is de minister bereid om in kaart te brengen wat organisatorisch en financieel nodig is om minimaal één gespecialiseerd nazorgspreekuur per regio te realiseren? En wil zij de Kamer voor de Voorjaarsnota van 2027 een voorstel voor die uitrol sturen? Aan mevrouw Dobbe zou ik graag willen vragen welke lessen we uit deze aanpak kunnen trekken om juist de CSG's ook laagdrempeliger toegankelijk te maken. Voorzitter. Hulp op papier is niet genoeg. Hulp moet vindbaar, begrijpelijk, betaalbaar en toegankelijk zijn, juist voor de mensen die zelf het moeilijkst om hulp kunnen of durven vragen, en mag nooit afhangen van je postcode. Dank u wel.