Selibon

Ten eerste heb ik niets gezegd over "voor de bus gooien", ten tweede rijdt er geen bus op Bonaire en ten derde heb ik alleen aangegeven dat ik snap hoe ingewikkeld het is, maar dat er wel gewoon besluiten moeten worden genomen. Dat gezegd hebbende ga ik door en kijk ik naar mevrouw Dijk. O, ik zie dat mevrouw Dijk net weg wil lopen. Ik zal haar daarna met rust laten, maar ik wil een toezegging aan mevrouw Dijk doen. Zij vroeg: is de staatssecretaris bereid te onderzoeken of een gezamenlijke afvalcirculatiestrategie voor het hele Koninkrijk mogelijk is? Wastemanagement in den brede speelt op alle zes de plekken. Dan tel ik eventjes de drie landen en de drie openbare lichamen bij elkaar op. Alle zes de eilanden stelden het aan de orde tijdens onze bijeenkomst op Aruba in april. Ik sluit ook niet uit dat wij daar de komende maanden met deze zes ook over gaan praten. Laten we niet alleen leren van elkaar, maar ook gebruikmaken van elkaars nabijheid daar waar het kan. Die toezegging doe ik richting mevrouw Dijk. Nu mag mevrouw Dijk gaan doen wat ze wilde gaan doen. Daar ga ik helemaal niet over. Mevrouw Den Hollander stelde een vraag over de rol van LVVN. LVVN behartigt de belangen op het gebied van natuur en milieu en is dus ook aan het kijken naar de wettelijke taken en verantwoordelijkheden, bijvoorbeeld als het gaat om milieubescherming en natuurbeheer. Door sommigen van u werd gezegd dat er heel veel ministeries bij zijn betrokken. Maar ook dat is niet wezenlijk anders dan in gemeente — welke zal ik nu eens een keer verzinnen? — Ede. In Ede zitten Defensie en LVVN om tafel als het gaat om de gebieden daar. Daar speelt ook VWS een rol. Kortom, in heel veel gemeentes zie je dat meerdere ministeries op hetzelfde dossier met elkaar te maken kunnen hebben. Ik mag daarin een coördinerende rol spelen. Dat doe ik met veel plezier. Dan de inwoners, of beter gezegd "de bewoners", want het gaat over de mensen op Bonaire, maar gelukkig niet in Selibon. Ook daarvoor ligt de hoofdverantwoordelijkheid bij het eilandbestuur. Collega Bertram was er afgelopen week. Zij heeft toen ook met bewoners gesproken. Als ik me niet vergis, hangt de meter die zij zelf heeft getimmerd ook letterlijk bij een bewoner aan het huis. Zeg ik het dan goed? Ja. Als ik daar ben, spreek ik ook met bewoners van Lagun en omgeving. Kortom, wij bemoeien ons daar ook mee en spreken er ook over met het gemeentebestuur. We zeggen: luister, dames en heren, u moet ook echt de bewoners erbij betrekken. Maar zij zijn daar wel verantwoordelijk voor. Dat geldt ook voor de GGD. De GGD is een gemeentelijke bevoegdheid. U kent het wellicht uit uw eigen gemeentelijke praktijk. Als u in Utrecht woont, dan is dat het gemeentebestuur van Utrecht. Als u in Amsterdam woont, dan is dat het gemeentebestuur van Amsterdam. Hier is dus ook het gemeentebestuur van Bonaire verantwoordelijk voor het inzetten van de GGD. Ik weet dat het niet fijn is om te horen en deze handen jeuken voortdurend, maar we hebben wel heel nadrukkelijk met die rolverdeling te maken. Los van het feit dat heel veel zaken moeten gebeuren, waarop collega Bertram streng doch rechtvaardig toezicht houdt, denk ik dat een van de grotere problemen op Bonaire is dat er veel meer aandacht besteed moet worden aan communicatie: uitleg, het verstrekken van data, het verstrekken van wat wel en niet kan, duidelijke termijnen stellen die, zoals mevrouw Schilder al zei, dan ook gehaald moeten worden, omdat je niets hebt aan een afspraak als je je daar niet aan houdt. Het gaat hierbij niet alleen om afspraken tussen het gemeentebestuur en de organisatie Selibon of tussen het gemeentebestuur en het Rijk, maar ik zou bijna zeggen: de afspraak die wij als politici maken met onze kiezers en onze burgers is zo mogelijk de allerbelangrijkste afspraak die je na moet komen.