Commissiedebat Ontwerp-Natuurplan

Dank u wel, voorzitter. Ik begin de ochtend graag met een ommetje: over het bruggetje, het tsjerkepaadje door het schapenlandje en dan over de oude Swettedyk achter het dorp langs en over de weg weer terug. Onderweg zie ik af en toe een haas en altijd vogels, en in de lente zie ik vissen paaien in de sloot. Elk seizoen ligt het er anders bij, maar elk seizoen is mijn start in het groen een goed begin van de dag. Ik gun ook mijn kinderen en de generaties na mij langer en gezonder leven in een groene omgeving, met meer biodiversiteit, die bijdraagt aan een sterke economie en een toekomstbestendige landbouw. Hoe sterker de natuur, hoe beter we bewapend zijn tegen warmte en droogte. Natuurherstel maakt ons gezonder, sterker en rijker. Dit Natuurplan raakt heel veel. Bestuivers, die essentieel zijn voor ons voedselsysteem, natuur onder water in zee, die cruciaal is tegen klimaatverandering: het gaat allemaal nog voorbijkomen, maar voor nu wil ik er een paar punten uit lichten waarvan ik denk dat we daarvoor op korte termijn in actie moeten komen. Ik begin met stedelijk groen. Na de zomer die we net achter de rug hebben, hoef ik niemand hier uit te leggen wat een boom in de straat waard is. Groen in de stad is geen versiering; het is verkoeling, het is waterberging, het is gezondheid. Juist op dat punt is het doel in dit plan het vaagst: een stijgende trend tot een bevredigend niveau. Wat D66 betreft is dat niveau bereikt als mensen de positieve effecten elke dag merken: je voelt dat het koeler is met bomen in de straat, je ziet bomen en bloeiende planten in je hele wijk en dicht bij huis wandel je een park of de natuur in; de 3-30-300-regel dus. Wil de minister dat perspectief als vertrekpunt nemen bij het bepalen van dat bevredigende niveau? Dan de praktijk. Door de manier waarop we nu tellen, lijkt ruim een derde van de gemeenten al groen genoeg, onder meer omdat weiland aan de dorpsrand meetelt als stedelijk groen. De vraag is dus: wat moet dat groen voor je doen?